Osoby bez domu

Osoby bez domu

Dramat pozostawionych samym sobie

Błędne jest myślenie, że bezdomność to wyłącznie brak stałego miejsca zamieszkania. Bezdomność to przede wszystkim kryzys w życiu człowieka. Zaczyna się zwykle tak samo – od samotności i braku mądrego wsparcia najbliższych, gdy nastają problemy – osobiste, zdrowotne czy rodzinne… Człowiek traci poczucie kontroli nad własnym życiem, traci dom i… siebie.

Brak domu uniemożliwia normalny rozwój człowieka, wpływa negatywnie na stan zdrowia psychicznego i fizycznego, uniemożliwia rozwijanie aspiracji kulturowych, regenerację sił i wypoczynek. Deprywacji zatem podlegają nie tylko szeroko rozumiane potrzeby mieszkaniowe, ale właściwie wszystkie poziomy potrzeb człowieka – począwszy od potrzeb fizjologicznych, poprzez poczucie bezpieczeństwa, potrzebę przynależności, szacunku, aż po potrzebę samorealizacji.

Droga do utraty domu nie jest tak oczywista, jak się czasem wydaje. Powszechnie sądzi się, że osoby bezdomne są „same sobie winne” sytuacji w której się znalazły, popadając w nałogi, obracając się w nieodpowiednim towarzystwie itp. Ale prawda jest inna – przyczyną bezdomności jest najczęściej brak lub utrata więzi społecznych, które prowadzą do podejmowania zachowań ryzykownych, skutkujących utratą domu.

Osoby bez domu często są uwikłane w inne problemy, z którymi samodzielnie sobie nie radzą. Niejednokrotnie dźwigają przez życie bagaż złych doświadczeń z dzieciństwa (niewłaściwe wzorce wychowawcze w rodzinie, pobyt w placówkach opiekuńczo-wychowawczych) oraz trudnych relacji rodzinnych w życiu dorosłym (rozwód, przemoc, opuszczenie), mają problemy zdrowotne (będące wynikiem wypadków, chorób czy nałogów) lub przeżyli traumę (w wyniku śmierci bliskiej osoby czy tragicznego wypadku).

Osoby bezdomne są grupą społecznie stygmatyzowaną. Żyją z piętnem swojej bezdomności – są deprecjonowane, przypisuje się im nieprawdziwe i krzywdzące cechy. Ma to negatywny wpływ na ich codzienne funkcjonowanie oraz utrudnia prowadzenie procesu resocjalizacji społecznej i powrotu do domu.

Kim są osoby bez domu?

Informacje o osobach doświadczajacych bezdomności w Polsce czerpiemy z wyników ogólnopolskiego badania liczby osób bezdomnych, koordynowanego przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Ostatnie badanie zostało przeprowadzone w nocy z 8 na 9 lutego 2017 roku.*

  • W momencie badania zarejestrowano 33 408 osób bezdomnych.
  • 83,5% z tej grupy stanowili mężczyźni, zaś 16,5% kobiety.
  • 47,9% osób bezdomnych jest w przedziale wiekowym 41-60 lat, ale problem ten dotyczy każdego – w grupie zarejestrowano 4% dzieci.
  • Wśród przebadanych 80,52% osób przebywa w placówkach instytucjonalnych, zaś 19,48% poza nimi.
  • Najwięcej osób bezdomnych posiada wykształcenie zawodowe (42%) oraz podstawowe (32,01%). Najmniej osób, bo 2,11% posiada wykształcenie wyższe.
  • W grupie są osoby, które żyją bez domu dłużej niż 20 lat – 5,86%. Przeważają jednak osoby żyjące bez domu od 3 do 10 lat (49,72%). Niepokojące są dane dotyczące osób, które utraciły dom w latach 2015-2016 – ta grupa to aż 26,47% ogólnej liczby badanych osób.

* Pełne wyniki badania: https://www.mpips.gov.pl/aktualnosci-wszystkie/pomoc-spoleczna/art,8681,mniej-osob-bezdomnych.html

Dzieło Pomocy św. Ojca Pio

KRS 0000217272
Nr konta Bank Pekao SA: 74 1240 2294 1111 0010 1273 0039
Nr konta dla przelewów z zagranicy Bank BGŻ BNP Paribas:
PL 46 1600 1013 1844 8878 7000 0001 • SWIFT/BIC: PPABPLPK
tel.: +48 12 433 51 70 • e-mail: pomoc@dzielopomocy.pl